Terug naar de Nederlandse pagina's
The China Thrillers Series
 Peter May's LATEST NEWS
BUY Peter May's China Thrillers
signed and personally inscribed
 Try Peter May's
FAVOURITE ORIENTAL RECIPES
 ALL ABOUT Peter May:
biography, background, interviews
Find out about Peter May's
Creative Writing Courses in France
 ARTICLES by Peter May
REVIEWS of Peter May's work 
 the firemaker
 the fourth sacrifice
the killing room 
 snakehead
 the runner
chinese whispers
 CONTACT Peter May
back to HOME PAGE

De MoordKamer

Ze volgde zijn blik en grijnsde. ‘O, dat? Dat is de Pearl‑televisietoren in Pudong, aan de overkant van de rivier.’ Ze keek hem aan. ‘Wist je dat Shanghai voor de Tweede Wereldoorlog bekendstond als het Parijs van het Oosten? De brave burgers van de stad vinden het leuk om te denken dat ze nu hun eigen Eiffeltoren hebben.’
    ‘Hij is beslist net zo lelijk,’ zei Li. Maar de toren verdween uit het zicht toen de weg naar beneden en ondergronds ging, naar de tunnel die hen onder de rivier de Huangpu door zou voeren. Hij zei: ‘Hoe zit het met de lichamen die vanmorgen gevonden zijn? Klonk mijn beschrijving bekend?’
    Ze knikte. ‘Erg bekend. Maar ik laat je eerst zelf kijken en daarna kun je kennismaken met mijn baas.’
    ‘Hoe zit het met die Amerikaan? De man die in de kuil gevallen is? Niemand heeft me verteld wat er met hem gebeurd is.’
    ‘O,’ zei ze nonchalant, ‘ze hebben hem er levend en wel uitgehaald. Daarna begaven zijn ledematen het.’
    Ze wierp hem een blik toe. Er was een moment van onzekerheid voor de lucht in een reeks kleine explosies aan haar lippen ontsnapte en ze in lachen uitbarstte, die vreemde, aanstekelijke, hinnikende lach, en hij merkte dat ook hij begon te lachen. Humor, hoe zwart ook, was de enige verdediging die ze hadden tegen de zieke wereld waarin ze zich bewogen.

Hun Santana gleed door de brede, lege straten van Pudongs financiële district Lujiazui. In de somberte van de namiddag weerkaatste het licht van de straatverlichting in de natte stoepen. Overal om hen heen verrezen in de steeds donkerder wordende hemel gebouwen van dertig verdiepingen, maar slechts hier en daar brandde licht achter de ramen. De investering in bouwwerken had de vraag nu ingehaald. Aan de overkant van de rivier was het verkeer op de Bund tot stilstand gekomen, een brede boulevard langs het water met een kenmerkende gebogen lijn en voorname, in Europese stijl opgetrokken gebouwen van natuursteen, met koepels en spitsen en klokkentorens. Zo op het oog zouden ze in Parijs of in Londen kunnen staan. Vanaf de rivier zelf kwam het droevige hoornsignaal van vaartuigen die in de nevel hun misthoorn lieten horen.
    Rechts van hen, door open hekken in zalmkleurige muren, schenen schijnwerpers op hoge standers achter stukken doorschijnend plastic, die de indruk gaven mee te ademen met de koude wind die vanaf het water blies. Onduidelijke gedaantes in het wit liepen als spoken onder hen rond, terwijl ze onverdroten in de ijzig koude, vloeibare modder naar meer lichaamsdelen zochten. Bij de hekken stonden gewapende bewakers en kriskras op de straat ervoor stonden meer dan twintig politieauto’s en auto’s van de technische recherche.
    ‘Dat is het bouwterrein,’ zei Mei‑Ling. ‘We hebben de parkeergarage in de kelder van het kantoorgebouw daarginder gevorderd.’ Ze knikte naar een hoge, donkere torenflat aan de overkant van de straat. ‘Die staat leeg. De pathologen‑anatomen leggen daar de lichamen neer, tot we zeker weten dat we alle stukken gevonden hebben.’ Ze sloeg links af, door een opening in de middenberm, stak de andere rijbaan over en reed de oprit van een ondergrondse parkeergarage op, waar ze de auto achter een stel andere voertuigen parkeerde. Li herkende het karakteristieke hu‑karakter, dat ‘Shanghai’ betekende, gevolgd door de letter ‘O’, dat aan het kenteken van alle onopvallende politieauto’s voorafging.
Een geüniformeerde politieman hield hen staande. Mei‑Ling stak haar kastanjebruine politiekaart van Openbare Veiligheid omhoog en Li volgde haar tussen de zuilen door naar een plek die hel verlicht werd door provisorische lampen. De sterkte van het licht creëerde een gevoel van onwerkelijkheid rond het schouwspel dat hen begroette. Op slechts een meter van elkaar stonden meer dan twintig schragentafels bedekt met wit papier tegen een grauwgrijze betonnen muur. Op sommige lagen de lichaamsdelen in de plastic zak waarin ze binnengebracht waren. Andere waren uit de zak gehaald en neergelegd in een bizarre parodie op het menselijk lichaam dat ze eens geweest waren. Armen en benen naast de romp en het hoofd, een gruwelijke legpuzzel van menselijke stukken. De meeste lichaamsdelen waren nog steeds onherkenbaar, behalve waar assistenten in witte plastic pakken ze voorzichtig schoon aan het spoelen waren, zodat het rottende, rimpelige vlees van handen en voeten, knieën en ellebogen, borsten en buiken zichtbaar werd. Alleen aan de stank was duidelijk wat er werkelijk gaande was. De zoete, weeïge geur van ontbindend mensenvlees die deze ondergrondse gruwelkamer vulde. Li moest bijna kokhalzen. Hij deed een vastberaden poging om door zijn mond te ademen. Hij keek snel naar Mei‑Ling, maar het leek haar niet te deren.

 

Extra informatie:
Ingenaaid, 390 pagina's
Verschenen: september 2004
Bzztoh ISBN 9045301466

Prijs Euro 19.50

Bezoek CRIMEZONE.NL. Koop hier het boek en lees er meer over
Top



© Peter May 2004