de rivaal
Terug naar de Nederlandse pagina's
The China Thrillers Series
 Peter May's LATEST NEWS
BUY Peter May's China Thrillers
signed and personally inscribed
 Try Peter May's
FAVOURITE ORIENTAL RECIPES
 ALL ABOUT Peter May:
biography, background, interviews
Find out about Peter May's
Creative Writing Courses in France
 ARTICLES by Peter May
REVIEWS of Peter May's work 
 the firemaker
 the fourth sacrifice
the killing room 
 snakehead
 the runner
chinese whispers
 CONTACT Peter May
back to HOME PAGE


De Rivaal

Sun Xi kwam binnen. ‘Ze vertelden me dat je er was.
Heb je even, commandant?’ Sun Xi was een jongeman van
nog geen dertig, die onlangs van Kanton – waar hij een fan-
tastische staat van arrestaties en opgeloste zaken had –
overgeplaatst was naar Beijing. Hij was nu, net als Li eens,
de jongste rechercheur van Sectie Een, die gespecialiseerd
was in het oplossen van Beijings zwaarste misdrijven. En hij
had, net als Li eens, tijdens enkele korte maanden in de sectie
al een indrukwekkend aantal zaken opgelost. Hij deed Li
erg aan zichzelf denken toen hij net zo oud was, hoewel Sun
extraverter was dan Li ooit was geweest. Hij lachte snel en
was zelfs nog sneller met zijn gevatte opmerkingen. Li had
onmiddellijk zijn kwaliteiten herkend en hem onder zijn
hoede genomen. Sun kleedde zich netjes. Zijn witte overhemden
waren altijd keurig gestreken, zijn geperste broek
viel over zijn glimmend zwarte schoenen. Zijn haar was
boven zijn oren kortgeknipt, maar bovenop was het langer,
met een scheiding in het midden, en het viel naar twee kanten
over zijn voorhoofd, boven dikke zwarte wenkbrauwen
en donkere ondeugende ogen. Het was een knappe jongeman,
en alle meisjes op kantoor deden hun best zijn aandacht
te trekken. Maar hij was al bezet.
‘Trek een stoel bij,’ zei Li, blij met de afleiding. En terwijl
Sun op de stoel tegenover hem ging zitten, vroeg hij:
‘En is Wen al op orde?’
Sun haalde zijn schouders op. ‘Je weet hoe dat is, commandant,’
zei hij. ‘Een meisje uit de provincie in de grote
stad. Ze weet niet wat haar overkomt. En de kleine schopt
haar nu zowat beurs.’ Net als Li hoopte Sun over een kleine
maand vader te worden, maar in tegenstelling tot Li had
men Sun al een appartement voor een gehuwde ambtenaar
aan de Zhengyiweg toegewezen, en zijn vrouw was net uit
Kanton aangekomen.
‘Heeft ze alles al geregeld voor de bevalling?’
‘Maak het een beetje! Je weet hoe vrouwen zijn. Ze is
nog aan het uitpakken. Ik heb nog een heel appartement
nodig om al haar kleren op te hangen.’
Li glimlachte. Hoewel hij Sun als zijn jongere versie
zag, waren ze met totaal verschillende vrouwen getrouwd.
Margarets kleerkast kon slechts als Spartaans beschreven
worden. Ze had een hekel aan winkelen. Hij zei: ‘Margaret
gaat al verscheidene maanden naar zwangerschapsgymnastiek
in de kraamkliniek. Misschien kan zij Wen van
advies dienen over waar ze naartoe moet, en naar wie.’
‘Ik denk dat Wen dat zeker zal waarderen,’ zei Sun.
Li zei: ‘Ik praat wel met haar.’ Toen leunde hij naar achter.
‘En wat heb je op je hart?’
Sun haalde een pakje sigaretten tevoorschijn. ‘Mag ik?’
‘Natuurlijk,’ zei Li aarzelend, en hij zag afgunstig hoe
Sun een sigaret opstak en een long vol rook uit zijn sigaret
zoog.
‘Ik moest eerder op de avond naar een verdacht sterfgeval,
commandant. Kort nadat jij was weggegaan. In het
zwembassin bij de Qinghua-universiteit.’ Hij grijnsde. ‘Jij
en ik noemen dat een zwembad.’ Hij nam nog een trek van
zijn sigaret en zijn glimlach verdween. ‘Blijkbaar zelfmoord.
Zwemkampioen. Hij werd verondersteld daar met het
nationale team te trainen voor de wedstrijden morgen tegen
de Amerikanen.’ Hij zweeg en keek Li aan. ‘Volg je sport?’
Li schudde zijn hoofd. ‘Niet echt.’
‘Nou, ze hebben de VS uitgedaagd en dat is deze week.
Twee dagen zwemevenementen in het olympische dorp en
drie dagen indooratletiek in het hoofdstedelijke, overdekte
stadion. De eerste wedstrijden ooit tussen China en Amerika.’
Li had er iets over gehoord. Vaag. Naarmate het evenement
dichterbij kwam, hadden de media er steeds meer
aandacht aan besteed, maar hij had er weinig belangstelling
voor.
‘Hoe dan ook,’ zei Sun, ‘die knaap brak wereldrecords,
van hem werd verwacht dat hij de Amerikanen met gemak
zou verslaan. Maar hij komt die avond een halfuur eerder
dan de rest voor de training opdagen. De beveiligingsman
bij de deur beweert dat hij hem nooit heeft zien binnenkomen.
Er is niemand, ook de coach niet. De zwemmer gaat
naar de kleedkamer en drinkt een halve fles cognac om zich
moed in te drinken. Vervolgens kleedt hij zich uit en hangt
al zijn spullen netjes in zijn kastje. Dan pakt hij een touw
van vijf meter en loopt in zijn adamskostuum naar het
zwembad. Hij beklimt de hoogste duikplank. Die is tien
meter hoog. Knoopt het ene eind van het touw aan de leuning,
maakt het andere eind met een lus om zijn nek vast en
springt. Vijf meter touw, een val van tien meter.’ Sun maakte
achter in zijn mond een knakkend geluid met zijn tong.
‘Zijn nek breekt, zo netjes als wat. Meteen dood.’
Er verspreidde zich een ijzig gevoel door Li’s maag. Als
digitale bytes op een computerschijf begonnen willekeurige
stukjes informatie plotseling in zijn hoofd onverwachte
reeksen te vormen. Hij zei: ‘Zijn er afgelopen maand in het
Xuanwudistrict ook niet drie leden van het nationale atletiekteam
bij een auto-ongeluk omgekomen?’ Hij had in The
People’s Daily het verslag gezien.
Sun was verbaasd. ‘Ja... dat klopt. Sprinters van het
estafetteteam.’ Hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ik zie het
verband niet.’
Li stak zijn hand op, terwijl zijn brein de informatie
naliep, die het dagelijks opzoog, schiftte, catalogiseerde en
opborg onder Klaarblijkelijk niet belangrijk maar de moeite van
het bewaren waard. Misschien. Hij vond wat hij zocht. ‘Er was
een wielrenner... ik kan me zijn naam niet herinneren... Hij
was vorig jaar tijdens de Tour de France tweede of derde.
Nog nooit eerder had een Chinees zo goed gepresteerd. Hij
stierf een paar weken geleden tijdens een raar verdrinkingsgeval.’
Sun knikte en fronste weer zijn wenkbrauwen. Hij
begon nu ook het verband te zien.
‘En ik kom net uit een huis waar vanavond een
gewichtheffer tijdens de geslachtsdaad bezweek en overleed.
Een hartaanval blijkbaar.’ Het was dat het zo’n bizarre
gebeurtenis geweest was, anders had Li mogelijk nooit
gedacht dat er verbanden gelegd konden worden.
Sun gniffelde. ‘Dus jij denkt dat de Amerikanen onze
topatleten om zeep helpen, zodat zij alle medailles krijgen?’
Maar Li lachte niet. ‘Ik denk niets,’ zei hij. ‘Ik leg slechts
een paar feiten op tafel. Misschien zouden we ze moeten
bekijken.’ Hij herinnerde zich weer de woorden van zijn
oom Yifu. Onwetendheid erkennen getuigt van kracht. Kennis
negeren getuigt van zwakte. Hij zweeg een ogenblik. ‘Je zei
“blíjkbaar zelfmoord”.’
Sun leunde in het licht van Li’s bureaulamp. Sigarettenrook
kringelde om zijn hoofd. ‘Ik denk niet dat het zelfmoord
was, commandant.’

Bezoek CRIMEZONE.NL. Koop hier het boek en lees er meer overcrimezone
Top



© Peter May 2004